બાળકોને બાળપણ માણવા દો

આજની વાત – પ્રવીણ શાહ

લેખ ૧:

                                                     બાળકોને બાળપણ માણવા દો

અંજના કહે, ‘મારા બિરેનને વેકેશન પડ્યું છે. મેં તો એને  વેકેશનના બીજા જ દિવસે સ્વીમીંગ શીખવાના ક્લાસમાં મૂકી દીધો.’

બકુલા બોલી, ‘અંજના, તેં એ બહુ જ સારું કર્યું. મેં પણ મારા પુનિતને ડ્રોઈંગના ક્લાસ શરુ કરાવી દીધા.’

છાયા કહે, ‘અરે, સ્વીમીંગ કે ડ્રોઈંગથી કંઈ કેરીયર ના બને. મેં તો મારા રવિને ક્રિકેટ શીખવવા માટે પર્સનલ કોચ જ રાખી લીધો.’

અંજના, બકુલા અને છાયા ઉચ્ચ મધ્યમ વર્ગની ગૃહિણીઓ છે. તેમના પતિદેવો ખૂબ સારું કમાય છે. તેમનાં બાળકો, દુનિયામાં ડંકો વગાડી દે, એવું તે ઈચ્છે છે. એટલે નાનપણથી જ તેઓ, બાળકોને જાતજાતના કલાસીસ અને ગમતાં-અણગમતાં ક્ષેત્રોમાં જોતરી રહી છે.

આમાં બાળકોનો ખરેખર વિકાસ થશે ખરો? બાળપણની સાવ નાની ઉંમરમાં તેમના પર કેટકેટલો બોજ આવી રહ્યો છે, તે કોઈ વિચારતું નથી. સ્કુલનું ભણતર, થેલો ભરીને ઉંચકીને સ્કુલે જવાનું, ટ્યુશનના સમયે ટ્યુશનમાં જવાનું, સ્કુલની સાથે માબાપ બીજી પ્રવૃતિઓ કરાવડાવે અને વેકેશન પણ ફ્રી નહિ.

આમાં બાળકનું બાળપણ ક્યાં રહ્યું? સરખેસરખા જોડે ભેગા મળીને રમવાની તક મળે જ નહિ. અમે તો નાના હતા ત્યારે આખું વેકેશન માણવા મળતું. અમે મિત્રો ભેગા થઇ સાતતાળી, થપ્પો, ખોખો જેવી શેરીરમતો રમતા, એકબીજાને ત્યાં જતા, મિત્રોનાં માતાપિતા અમને પ્રેમથી રાખતાં, વેકેશનમાં મામા-માસીને ત્યાં તો અચૂક જવાનું. આ બધો નિર્ભેળ આનંદ આજનાં બાળકોને માણવા મળે છે ખરો? બાળકોને એમની રીતે બાળપણ ભોગવવા મળે છે ખરું?

આ પરિસ્થિતિમાં બદલાવ લાવવો જરૂરી છે. આજે દેખાદેખી અને કોમ્પીટીશન ખૂબ ચાલી રહી છે. ‘પેલાનું બાળક આગળ નીકળી જશે અને મારો છોકરો રહી જશે’ એવી અધીરાઈ અને ભીતિ વધી ગઈ છે. એને બદલે શાંત ચિત્તે, મગજને સમતોલ રાખીને વિચારો, અને બાળકને બાળપણ માણવા દો. તમારો છોકરો કે છોકરી જરા ય પાછળ નહિ રહી જાય. સચિન તેન્ડુલકર, ગૌતમ અદાણી, નરેન્દ્ર મોદી, બીલ ગેટ્સ – આ બધા મહાનુભાવોએ બાળપણ નહોતું માણ્યું એવું નહોતું જ. છતાં તેઓ એમનાં ક્ષેત્રોમાં અવ્વલ નંબરે છે.

બાળક મોટું થઈને, તેનામાં સમજ આવે પછી તે ખીલે છે, વિકસે છે અને ઘણી સારી પ્રગતિ કરી બતાવે છે. હા, એ પણ ખરું કે તેને જે વિષયનો શોખ હોય, જેમાં તેને રસ પડતો હોય તે ક્ષેત્રમાં જ જવા દેજો. પછી જુઓ કમાલ કે તે દુનિયામાં ડંકો વગાડે છે કે નહિ. શોખ અને રસ વિષે ફરી ક્યારેક વાત કરીશું.

Advertisements

સીએટલ અને પોર્ટલેન્ડના પ્રવાસે – ભાગ ૨

                                       સીએટલ અને પોર્ટલેન્ડના પ્રવાસે – ભાગ ૨

સીએટલમાંના અમારા છેલ્લા દિવસે, બપોરે એક રેસ્ટોરન્ટમાં જમી, અમે ગાડી પોર્ટલેન્ડ તરફ લીધી. સીએટલથી પોર્ટલેન્ડ દક્ષિણમાં ૧૭૪ માઈલ દૂર છે. સાંજના છએક વાગે તો પોર્ટલેન્ડ પહોંચી ગયા. હજુ ટાઈમ હતો, એટલે હોટેલ પર જવાને બદલે, ૧૭ માઈલ દૂર આવેલા વિલામેટ ધોધ આગળ ગયા. અહીં વર્ષો પહેલાં, નદીમાં નાનો ચેકડેમ બાંધી, એના પાણીનો  ઉપયોગ લાકડાની મીલ ચલાવવા માટે કરતા હતા. પાણી ડેમ પરથી પડે, ત્યાં ધોધ જેવું લાગે, પણ ખાસ કંઈ આકર્ષક હતું નહિ.

અહીંથી અમે હોટેલ પર પહોંચ્યા. અગાઉથી બુકીંગ કરાવેલ હતું. હોટેલનું નામ Best Western Plus (ઉત્તમ પશ્ચિમી સરવાળો !!) હતું. તે પોર્ટલેન્ડથી ઉત્તરમાં ૧૫ માઈલ દૂર, વેનકુંવર નામના ટાઉનમાં આવેલી હતી. હોટેલની રૂમ સરસ હતી. અહીં હવે ‘અઠે દ્વારકા’ કરીને ૩ દિવસ રહેવાના હતા. થોડો આરામ ફરમાવી અમે જમવા ઉપડ્યા. પોર્ટલેન્ડમાં ઘણાં ઇન્ડીયન રેસ્ટોરન્ટ હતાં, એમાં ‘ બોમ્બે થીયેટર’ રેસ્ટોરન્ટ વિષે સાંભળ્યું હતું. ત્યાં ગયા, અને પરાઠા શાક ખાધું. પરાઠા બહુ જ મસ્ત હતા.

બીજા દિવસે મંગળવાર અને તારીખ ૨૨મી મે. આજે મલ્ટનોમહ નામનો એક જાણીતો ધોધ અને માઉન્ટ હુડ જોવા જવાના હતા. પોર્ટલેન્ડથી તે પૂર્વ દિશામાં ૩૦ માઈલ દૂર છે. વચ્ચે આવતી બીજી જગાઓ જોતા જોતા જવાના હતા. અમે કોલંબિયા નદીને કિનારે કિનારે ચાલ્યા. પહેલાં વિસ્તા હાઉસ આવ્યું. તે, એક ઉંચી ટેકરી પર, બે માળની ગોળાકાર કોઠી જેવું મકાન છે. ઉપરથી નદીનો વ્યૂ બહુ સરસ દેખાય છે.

આગળ જતાં લટુરેલ ધોધ આવ્યો. પાંચેક મિનીટ જેટલું ઢાળમાં નીચે ઉતરી, ધોધની બિલકુલ સામે પહોંચ્યા. ધોધ ૨૪૯ ફૂટ ઉંચાઈએથી પડે છે. દેખાવ બહુ જ સરસ છે. પાણીનો જથ્થો બહુ નથી, પણ ઉંચાઈને લીધે તે ભવ્ય લાગે છે. આજુબાજુ ગાઢ જંગલો છે. ધોધનું પાણી બહુ જ ઠંડુ, નાહી શકાય નહિ. આગળ જતાં Shepperd’s Dell નામની જગાએ, રોડ સાઈડે એક ધોધ આવ્યો. તેમાં ઉતરાય એવું હતું નહિ. રોડ પર ઉભા રહીને ધોધ જોઈ લીધો.

પછી આગળ જતાં, બ્રીડલ વેલ ધોધ આવ્યો. આ ધોધ જોવા માટે અડધા કી.મી. જેટલું ઢાળમાં નીચે ઉતર્યા. પછી ૩૭ પગથિયાં ઉતર્યા, પછી ૫૦ પગથિયાં ચડ્યા, ત્યારે ધોધની સામે પહોંચ્યા. પણ ધોધ ખરેખર જોવા જેવો હતો. ધોધ ૨ સ્ટેપમાં ૧૨૦ ફૂટની ઉંચાઈએથી પડે છે. સામે લાકડાનું વ્યૂ પોઈન્ટ બનાવ્યું છે. ઘણા લોકો અહીં આવ્યા હતા. ધોધ જોઇને, એટલું જ ચાલીને પાછા આવ્યા, અને ગાડી લીધી મલ્ટનોમહ ધોધ તરફ.

આ વિસ્તારમાં સાતેક મહિના પહેલાં આગ લાગી હતી. એને લઈને અમુક રસ્તાઓ હજુ યે બંધ હતા. અમે લાંબુ ફરીને મલ્ટનોમહ ધોધ પહોંચ્યા. આ ધોધ ૧૮૯ મીટર (૬૨૦ ફૂટ) જેટલી અ ધ ધ ધ ઉંચાઈએથી પડે છે. એટલે તે, રોડ પરથી પણ દેખાય છે. અહીં તો બહુ જ લોકો આવેલા હતા. ગાડી પાર્ક કરી, અમે ધોધની નજીક, નીચેના વ્યૂ પોઈન્ટ પર પહોંચ્યા. ધોધ એટલી બધી ઉંચાઈએથી પડે છે કે જાણે આકાશમાંથી પડતો હોય એમ લાગે. તેની ટોચ જોવા માથું સખત ઉંચું કરવું પડે. ધોધ ૨ સ્ટેપમાં પડે છે. ઉપરનું સ્ટેપ ૧૬૫ મીટર અને નીચેનું સ્ટેપ ૨૧ મીટરનું છે. હાલ પાણી ઓછું હતું, તો પણ જોવાની ખૂબ મજા આવી. નીચેના સ્ટેપથી ૩૨ મીટર ઉંચે, ધોધની બે બાજુની ભેખડોને જોડતો ફૂટબ્રીજ બનાવેલો છે. ત્યાં જાવ તો ધોધ સાવ નજીકથી દેખાય. ત્યાંથી ધોધની ટોચે જવાની ટ્રેલ પણ પહાડમાં બનાવેલી છે. પણ અત્યારે એ ફૂટબ્રીજ કે ટોચે જતી ટ્રેલ બંધ હતાં. જો કે નીચેના વ્યૂ પોઈન્ટ પરથી પણ ધોધ એટલો સરસ દેખાય છે કે ઉપર જવાની જરૂર જ નથી લગતી. હા, પેલો બ્રીજ ખુલ્લો હોય તો ત્યાં સુધી જવાનું મન થઇ જાય ખરું.

નીચેના વ્યૂ પોઈન્ટ આગળ, મલ્ટનોમહ લોજ નામની પુરાણી લોજ છે. ૧૯૨૫માં બનેલું આ મકાન હજુ એમનું એમ સાચવી રાખેલું છે. અત્યારે એમાં રેસ્ટોરન્ટ અને ગીફ્ટ શોપ છે. આ વિસ્તારમાં બીજા ઘણા ધોધ છે. પણ એ બધામાં ટ્રેલમાં ચાલવું પડે, વળી અત્યારે ઘણા બંધ હતા.

હવે અમે માઉન્ટ હુડ તરફ ચાલ્યા. રસ્તામાં એક મેક્સીકન રેસ્ટોરન્ટમાં કસાડીયાનું જમણ કર્યું. મલ્ટનોમહથી હુડ ૬૮ માઈલ દૂર છે. રસ્તામાં ઘણી વાઈનરી (દારૂ બનાવતી ફેકટરીઓ) આવી. અમે ‘હુડ હુડ દબંગ દબંગ’ ગાતા ગાતા હુડ તરફ  ચાલ્યા. હુડ પર્વત પણ, રેનીયરની જેમ, બરફથી છવાયેલો છે. છેલ્લો થોડો રસ્તો ચડાણવાળો છે. ગાડી છેક ઉપર સુધી જાય છે. ઉપર પહોંચી, આજુબાજુ બરફ પર ફર્યા. અહીં રોપ વેમાં બેસી, પર્વતની લગભગ ટોચ સુધી જવાય છે. પછી બરફ પર હોડકાથી કે સ્કીથી સરકીને પાછું અવાય છે. પણ અત્યારે આ બધું બંધ હતું. છોકરાઓ બરફ પર થોડે સુધી ચડીને, પાછા ઉતર્યા.

આ જગાએ Timbar line નામની લોજ છે. એમાં રહેવા જમવાની સગવડ છે. અહીં ગીફ્ટ શોપ, બરફમાં થતી પ્રવૃતિઓ વગેરેની સગવડ છે. બીજા એક હીસ્ટોરીકલ મકાનમાં પુરાણી ચીજો હજુ અકબંધ સાચવી રાખી છે. કોઈ પ્રેસીડંટ અહીં આવેલા, તેમની ચીજો પણ મૂકી રાખેલી છે. આ બધું જોવાનું ગમ્યું. ખાસ વાત એ કે હુડ પર્વત પરથી, બર્ફીલો માઉન્ટ રેનીયર પણ દેખાતો હતો !

અહીંથી પાછા પોર્ટલેન્ડ જવા નીકળ્યા. પોર્ટલેન્ડ આવતાં, બજારમાંથી પાપાજોન્સના પીઝા પેક કરાવ્યા અને હોટેલ પર જઈને ઝાપટ્યા.

તારીખ ૨૩ મે, બુધવાર. આજે કેનન બીચ જોવા જવાનું હતું. પોર્ટલેન્ડથી તે ઉત્તર-પશ્ચિમમાં ૮૦ કી.મી. દૂર પેસિફિક મહાસાગરને કિનારે આવેલો છે. કેનન બીચ જતાં વચ્ચે આવતો સનસેટ બીચ જોયો. સરસ છે. કેનન બીચ આગળ મોટું ગામ વસેલું છે. વીઝીટર સેન્ટરની મુલાકાત લઇ, થોડું ચાલીને બીચ પર પહોંચ્યા. અહીં બીચ જેવો બીચ જ છે, પણ ખાસ વાત એ છે કે અહીં બીચ પર એક બહુ જ મોટો અને ઉંચો ખડક છે. એના પર પફીન્સ જેવાં પક્ષીઓ પણ આવીને બેસે છે. સામાન્ય રીતે આવો ખડક અને આવું દ્રશ્ય દરિયાની વચ્ચે જોવા મળે, અહીં એ દ્રશ્ય કિનારે જોવા મળે છે. ભરતી આવે ત્યારે દરિયાનું પાણી ખડકની બધી બાજુ ફરી વળે છે, અને ઓટ વખતે ખડકના કિનારા તરફના ભાગ આગળથી પાણી ઓસરી જાય છે. ખડકને અડકવાની કે તેના પર ચડવાની મનાઈ છે. તેની આજુબાજુના બીજા નાના ખડકો પર ફરી શકાય છે. આ મોટા ખડક જેવા બીજા ત્રણેક ખડકો દરિયામાં નજીકમાં છે.

કેનન બીચથી પાછા વળી, પોર્ટલેન્ડ બાજુ ચાલ્યા. વચ્ચે તીલામુક ચીઝ ફેક્ટરી જવાનો રસ્તો પડે છે. પણ એમાં ખાસ જોવા જેવું હતું નહિ. પોર્ટલેન્ડ પહોંચી, ત્યાં ઇન્ટરનેશનલ રોઝ ગાર્ડન જોવા ગયા. અહીં જાતજાતના ગુલાબ ઉગાડ્યા છે. ગુલાબના છોડ ફૂલોથી લચી પડે છે. જોવાની મજા આવી ગઈ. સાંજ પાડવા આવી હતી. સ્વાગત નામનું ભારતીય રેસ્ટોરન્ટ શોધી કાઢ્યું. (ઓફ કોર્સ GPSની મદદથી. અમે બધાં જ સ્થળો GPSની સહાયથી જ ફર્યા છીએ.) સરસ મજાના ઢોંસા ખાધા, અને પહોંચ્યા હોટેલ પર.

બસ, હવે પોર્ટલેન્ડ જોવાનું પૂરું થયું હતું. બીજા દિવસે પોર્ટલેન્ડથી પાછા સીએટલ જવા નીકળ્યા. અમારું વિમાન સીએટલથી હતું. બારેક વાગે ત્યાં પહોંચ્યા, જમીને એરપોર્ટ ગયા. રેન્ટલ ગાડી પાછી આપી અને વિમાનમાં ગોઠવાયા. વચ્ચે લાસ વેગાસનું સ્ટોપ હતું. ત્યાં વિમાનમાંથી બહાર આવી, ફરી એ જ વિમાનમાં ચડ્યા, અને રાત્રે બાર વાગે હ્યુસ્ટન ઉતર્યા. કહે છે કે ધરતીનો છેડો ઘર. અમે એ જ છેડે પાછા આવ્યા.

તસ્વીરો: (૧) Latourell ધોધ (૨) બ્રીડલ વેલ ધોધ (૩) મલ્ટનોમહ ધોધ (૪) અને (૫) માઉન્ટ હુડ (૬) રોઝ ગાર્ડન (૭) કેનન બીચ પરનો ખડક

10

11

12

 

13

14

16

15

સીએટલ અને પોર્ટલેન્ડના પ્રવાસે-1

                               સીએટલ અને પોર્ટલેન્ડના પ્રવાસે-1

અમેરીકાનું સીએટલ શહેર અમુક ખાસ બાબતો માટે જાણીતું છે. જેમ કે બીલ ગેટ્સની માઈક્રોસોફ્ટ કંપનીનું હેડક્વાર્ટર સીએટલમાં છે. બોઇંગ વિમાનો બનાવવાનું કારખાનું સીએટલમાં છે. ઓનલાઈન ચીજવસ્તુઓ અને પુસ્તકો વેચતી એમેઝોન કંપની સીએટલમાં છે. પ્રખ્યાત સ્ટારબક્સ કોફીની પહેલી દુકાન સીએટલમાં ખુલી હતી. આજે આ હેરીટેજ દુકાન પર કોફી પીવા માટે લોકોની લાઈનો લાગે છે.

સીએટલની નજીક પોર્ટલેન્ડ નામનું બીજું એક જાણીતું શહેર છે. ત્યાં પણ ઘણી જોવાલાયક ચીજો છે. આ બધું જાણ્યા પછી, અમને સીએટલ અને પોર્ટલેન્ડ જોવા જવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ. અને અનુકૂળ સમય મળતાં, ત્યાં જવાનો પ્લાન બનાવી દીધો. હ્યુસ્ટનથી સીએટલની વિમાનની ટીકીટો, હોટેલો અને સીએટલમાં ફરવા માટે ભાડાની ગાડીનું બુકીંગ કરાવી દીધું, અને નિર્ધારિત સમયે અમે નીકળી પડ્યા. અમે કુલ ૫ જણ હતા, અમે બે અને મારા પુત્ર મિલનનું ફેમિલી.

હ્યુસ્ટનથી સ્પીરીટ એરલાઈનનું અમારું વિમાન ગુરુવારે રાત્રે નવ વાગે ઉપાડ્યું. ગાડી અમે એરપોર્ટનાં પાર્કીંગ એરીયામાં મૂકી દીધી હતી. રાત્રે દોઢ વાગે સીએટલ ઉતર્યા ત્યારે ત્યાં સાડા અગિયાર વાગ્યા હતા. કારણ કે સીએટલનો ટાઈમ હ્યુસ્ટન કરતાં ૨ કલાક પાછળ છે. સીએટલ, હ્યુસ્ટનથી ઉત્તર પશ્ચિમ દિશામાં ૨૩૪૪ માઈલ (૩૭૭૨ કી.મી.) દૂર છે. સીએટલ સારું એવું ઉત્તરમાં (Latitude 47.6 N)હોવાથી ત્યાં મે મહિનામાં પણ ઠંડી હતી. અમે સ્વેટર પહેરી લીધાં. એરપોર્ટ પરથી, શટલ બસમાં બેસી, અમે રેન્ટલ કારની ઓફિસે પહોંચ્યા. બુક કરાવેલી ગાડી લઇ, હોટેલ પર ગયા. હોટેલનું નામ હતું Red Lion (લાલ સિંહ !!). તરત જ ઊંઘ આવી ગઈ.

સવારે પરવારી હોટેલમાં નાસ્તો કરી, અમે નીકળી પડ્યા. બોઇંગ ફેક્ટરી જોવા જવાનું હતું. દસ વાગે ત્યાં પહોંચી ગયા. ટીકીટો (૨૫ ડોલર) બુક કરાવેલી હતી. પ્રવેશદ્વાર આગળ ઘણા બધા દેશોના રાષ્ટ્રધ્વજ મૂકેલા છે, તેમાં ભારતનો ધ્વજ પણ છે. અહીં બોઇંગ કંપનીના સ્થાપક બીલ બોઇંગનો મોટી સાઈઝનો ફોટો પણ મૂકેલો છે. પહેલાં અમે, Future of flight aviation વિભાગ જોવા ગયા. અહીં અસલી બોઇંગ વિમાનના ભાગો પ્રદર્શનમાં મૂકેલા છે. વિમાનનો મોરો, કોકપીટ, એન્જીન, ખુલેલાં પૈડાં, વિમાનમાં સામાન મૂકવાની જગા – આ બધું તમે અડકીને અને અંદર પ્રવેશીને જોઈ શકો છો. કોકપીટમાં પાયલોટની સીટ પર બેસી, બધાં લીવરને અડકી શકો છો. ફોટા પણ પાડી શકો છો. બહુ મજા આવી ગઈ.

બોઇંગ વિમાનો જ્યાં બને છે, તે જગા અહીંથી આશરે એક કી.મી. દૂર છે, ત્યાં અમને બસમાં બેસાડીને લઇ ગયા. ગાઈડ પણ સાથે હતો. આ દોઢ કલાકની ટુર છે. ગાઈડે અમને બધું ફેરવીને બતાવ્યું અને સમજાવ્યું. વિમાનને પાંખ લગાડવાનું, બારીઓ ફીટ કરવાનું, કલર કરવાનું – આ બધું જોયું. અહીં સાવ નજીક જવા દેતા નથી, નિર્ધારિત માર્ગ પર જ ફરવાનું. ફોટા પણ પાડવા દેતા નથી. વિમાન પોતે ખૂબ જગા રોકે, તેને લગાડવાના ભાગો, સાધનો, યંત્રો – આ બધું આજુબાજુ પડ્યું હોય, એટલે વિશાલ જગા જોઈએ. આથી અંદરનો હોલ ૯૮ એકર જેટલી વિશાલ જગા ધરાવે છે, ખાસ બાબત એ છે કે આવડા મોટા હોલમાં એક પણ થાંભલો નથી. થાંભલા વગરનો આટલો મોટો હોલ દુનિયામાં બીજે ક્યાંય નથી, આથી આ જગા ગીનીસ બુકમાં નોંધાઈ છે. આ બધું જોઇને, બસમાં મૂળ મકાનમાં પાછા આવ્યા, અને બોઇંગની વિદાય લીધી.

પછી રસ્તામાં એક રેસ્ટોરન્ટમાં જમીને અમે, સીએટલ શહેરનો મુખ્ય વિસ્તાર કહેવાતા ‘સિયેટલ સેન્ટર’માં પહોંચ્યા. આ જગાએ ઘણી વસ્તુઓ જોવા જેવી છે. જેવી કે સ્પેસ નીડલ ટાવર, ચીહુલી ગાર્ડન એન્ડ ગ્લાસ, પોપ કલ્ચરનું મ્યુઝીયમ (MoPoP), ખુલ્લો પેવેલિયન, પેસિફિક સાયંસ સેન્ટર, આઈમેક્સ થીયેટર, ચિલ્ડ્રન મ્યુઝીયમ, ઇન્ટરનેશનલ ફુવારો વગેરે.

સ્પેસ નીડલ ટાવર ૧૮૪ મીટર ઉંચો છે. તેમાં લીફ્ટ મારફતે છેક ઉપર સુધી જવાય છે. ૩ લીફ્ટ રાખેલી છે. ઉપરથી આજુબાજુનો નજારો બહુ જ સુંદર દેખાય છે. ઉપર સ્કાયસીટી નામનું રીવોલ્વીંગ રેસ્ટોરન્ટ પણ છે. આ ટાવરની બાજુમાં જ ચીહુલી ગાર્ડન છે.

મિલનના એક મિત્ર ચિરાગ પંડ્યા સીએટલમાં રહે છે. તેને અમે અહીં બોલાવ્યા હતા. તે ચાનાસ્તો લઈને આવ્યા. ચાનાસ્તો કરી, તાજામાજા થઇ, અમે બધા સાથે ચીહુલી જોવા અંદર દાખલ થયા. અહીં ડેલ ચીહુલી નામના નિષ્ણાત કારીગરે કાચમાંથી બનાવેલી અદ્ભુત કલાકૃતિઓ પ્રદર્શનમાં મૂકેલી છે. એક જુઓ ને એક ભૂલો એવી રંગીન કૃતિઓ જોઇને અમે મંત્રમુગ્ધ બની ગયા. ખૂબ મજા આવી. ફોટા પાડ્યા. ચિરાગે તેને ત્યાં રોકાવા માટે આમંત્રણ આપેલું જ હતું. એટલે અમે બધા અહીંથી ચિરાગને ઘેર ગયા. એક મોટા તળાવની વચ્ચેના ટાપુ પર તેનું ઘર છે. ઘણું જ સુંદર છે. જમ્યા અને અલકમલકની વાતો કરતા સુઈ ગયા.

બીજે દિવસે શનિવાર હતો. આજે અમે બધાએ માઉન્ટ રેનીયર જવાનો પ્રોગ્રામ બનાવ્યો હતો. સવારે બે ગાડીઓમાં નીકળ્યા. સીએટલથી રેનીયર ૬૫ માઈલ દૂર છે. રેનીયર એ બરફથી છવાયેલાં શિખરોવાળો પર્વત છે. ત્યાં જવાનો રસ્તો જંગલોમાંથી પસાર થાય છે, અને તે બહુ જ સિનિક છે. આશરે ચાલીસેક માઈલ ગયા પછી Mt Rainier National Parkનું બોર્ડ આવે છે. પછી ટીકીટબારી આવે છે. આગળ જતાં એક પછી એક એમ ૩ ધોધ આવે છે, Carter, Christine and Narada.

અમે પહેલાં Christine ધોધ આગળ ઉભા રહ્યા. રોડની એક સાઈડેથી ધોધ પડીને, રોડની નીચેથી વહીને, પાણી બીજી બાજુએ નીકળે છે. અમે રોડ પરથી ધોધ જોયો, પછી રોડની સાઈડમાંથી નીચે ઉતરીને પણ ધોધનાં મન ભરીને દર્શન કર્યાં. બધાને આ જગા બહુ જ ગમી. પછી આગળ જઈને Narada ધોધ આગળ ઉભા રહ્યા. અહીં રોડની સાઈડેથી નીચે ધોધ પડે છે. ધોધની સામે જવા માટે, રોડની સાઈડમાં પગદંડી છે. પણ તે બરફથી છવાયેલી હતી, તેના પર પગ મૂકતાં જ પગ લપસી જતો હતો. એટલે એ ધોધની સામે જવાયું નહિ. ઉપરથી જ ફોટા પાડીને સંતોષ માન્યો. અહીં સરસ પાર્કીંગ અને જમવા માટેનાં ટેબલો ગોઠવેલાં છે. અમે ઘેરથી જમવાનું લઈને જ આવેલા, તે અહીં જમી લીધું. થોડો ઝરમર ઝરમર વરસાદ પણ પડ્યો. ઠંડી યે હતી.

આગળ ચાલ્યા. રોડની બાજુમાં એક નદી સાથે સાથે હતી. તે પર્વત પરનો બરફ પીગળીને બનેલા પાણીની જ હતી. હવે રસ્તો ચડાણ અને વળાંકોવાળો હતો. રસ્તાની બંને બાજુ અને આજુબાજુનાં ઝાડોની વચ્ચે બરફ જામેલો દેખાતો હતો. દ્રશ્ય બહુ જ મનોહર હતું. છેવટે ઉપર પહોંચ્યા. વીઝીટર સેન્ટરની બાજુમાં ગાડી પાર્ક કરી. વરસાદ હતો, એટલે સ્વેટરો પર રેઇનકોટ ચડાવ્યા. બધું લઈને જ આવ્યા હતા. અમારી સામે નજીક જ બરફનો આખો પહાડ હતો. પહેલાં તો અમે ક્યાંય સુધી, પર્વતને નીરખવાનો આનંદ માણ્યો. બરફના ટેકરા પર ચડાય એવું હતું. જો કે પગ લપસી જાય, સાચવીને ચડી શકાય. અમારા બે સિવાય, બધા ચડાય એટલું ચડ્યા. બીજી બાજુ દૂર, બીજો બર્ફીલો પર્વત દેખાતો હતો, તે કદાચ માઉન્ટ હુડ હતો. આ બધા સૌન્દર્યના ફોટા પાડ્યા, અમે ખુશખુશાલ હતા. આવું અદ્ભુત દ્રશ્ય બીજે ક્યાં જોવા મળે? પછી, વીઝીટર સેન્ટરમાં જઈ ગરમાગરમ કોફી પીધી, બાળકોએ પીઝા ખાધા. બેએક કલાક પછી અહીંથી પાછા વળ્યા.

પાછા વળતાં, પેલા બાકી રહી ગયેલા Carter ધોધ આગળ ઉભા રહ્યા. અહીં ધોધ પેલી બર્ફીલી નદીમાં હતો. અમે નદીમાં ઉતરીને, પાણીના કિનારે કિનારે એકાદ કી.મી. જેટલું ચાલ્યા. ખળ ખળ વહેતી નદીને જોવાની મજા આવી ગઈ. નદી પર આડા મૂકેલા લાકડાના થડ પર થઈને સામી બાજુએ ગયા. વરસાદ તો હતો જ. આ બધું જોઈ આગળ ચાલ્યા, એક જગાએ જૂના જમાનાની લોખંડની ચીજો જેવી કે સાઈકલ, સ્કુટર, રેલ્વે એન્જીન, ઘોડો વગેરે પડેલું હતું, એ જોઈને સીએટલ તરફ પાછા ચાલ્યા. સાંજનું અંધારું થવા આવ્યું હતું. એક પંજાબી ભારતીય રેસ્ટોરન્ટ આવ્યું, ત્યાં પંજાબી જમ્યા. સરસ હતું. ચિરાગને ત્યાં પહોંચ્યા, ઘસઘસાટ ઉંઘ આવી ગઈ.

બીજા દિવસે રવિવાર હતો. આજે અમે બધા Snoqualmie (સ્નો કોલ મી) ધોધ જોવા ગયા. સીએટલથી તે પૂર્વમાં આશરે ૨૫ માઈલ દૂર છે. ધોધ, પાર્કીંગની બાજુમાં જ છે. તે ૮૨ મીટર (૨૦૬ ફૂટ) ઉંચાઈએથી પડે છે. ધોધમાં પાણીનો જથ્થો ખૂબ જ છે, એટલે તે બહુ જ ભવ્ય અને જાજરમાન લાગે છે. ધોધની બાજુમાં ખડકોની અંદર પાવર હાઉસ ઉભું કરેલું છે, પણ તે જોવા નથી જવા દેતા. ધોધ આગળની ટ્રેલમાં એકાદ માઈલ જેટલું ચાલીને નીચેના વ્યૂ પોઈન્ટ સુધી જઈ શકાય છે. પાર્કીંગ આગળ ગીફ્ટ શોપ છે.

ધોધની નજીક Snoqualmie રેલ્વે સ્ટેશન છે. ત્યાં આગળ જૂના જમાનાનાં રેલ્વે એન્જીન, ડબ્બા વગેરેનું મ્યુઝીયમ છે. અહીં ટુરીસ્ટોને એક ટ્રેનમાં બેસીને આજુબાજુ ફરવાની વ્યવસ્થા છે. અહીંથી અમે એક થાઈ રેસ્ટોરન્ટમાં જઈ, થાઈ બુફે ખાણું ખાધું.

પછી સીએટલમાં બલાર્ડ લોક જોવા ગયા. અહીં એક સરોવર અને એક નદીને જોડતી લોક સીસ્ટીમ છે. સરોવરની સપાટી ઉંચી છે, અને નદીનું લેવલ આશરે દસેક મીટર જેટલું નીચું છે. અહીં એકમાંથી બીજામાં હોડી કે વહાણને કેવી રીતે લઇ જવાય છે, એ નજરે જોયું. એની રચના જોવાની મજા આવી ગઈ. વળી, નદી પરનો રેલ્વે પૂલ ઉંચકાઈને વહાણ નીચેથી પસાર થઇ જાય, અને વહાણ પસાર થયા પછી પૂલ પાછો નીચો આવી જાય, એ પણ જોયું.

અહીંથી અમે સીએટલના જાણીતા બજાર Pike place પર ગયા. આ બજાર આપણા માણેકચોક જેવું લાગે. એવી જ ગિરદી, એટલા બધા માણસો અને એવી જ ખાણીપીણીની દુકાનો. અમને અમદાવાદ યાદ આવી ગયું. સ્ટારબક્સની કોફીની પહેલી દુકાન આ ભરચક વિસ્તારમાં જ ખુલી હતી. આજે આ એન્ટીક દુકાન હજુ અહીં છે, અને એમાં કોફી પીવા માટે લોકોની લાંબી લાઈન લાગે છે.

દરિયાનો એક ફાંટો (ખાડી) સીએટલના આ વિસ્તારમાં પેસે છે. એને કિનારે બગીચો અને બાંકડા મૂકેલા છે. અમે અહીં બેસીને દરિયો, ટ્રાફીક અને પબ્લીકને જોવાનો આનંદ માણ્યો અને પછી ઘેર પહોંચ્યા.

પછીના દિવસે સોમવાર. સવારે ચિરાગની વિદાય લઈને નીકળી પડ્યા. ચિરાગે અમારી સારી મહેમાનગતિ કરી, ત્રણે દિવસ ફેમિલી સહીત અમારી સાથે ફર્યો. તેની કંપનીમાં બહુ જ આનંદ આવ્યો. આજે અમારો સામાન લઈને નીકળ્યા. સૌ પહેલાં તો સીએટલમાં આવેલી, બીલ ગેટ્સની માઈક્રોસોફ્ટ કંપની જોવા ગયા. વિન્ડો ઓપરેટીંગ સીસ્ટીમના શોધક બીલ ગેટ્સને આખી દુનિયા ઓળખે છે. હું આ લેખ કોમ્પ્યુટર પર આ સીસ્ટીમમાં જ લખી રહ્યો છું. દુનિયાના સૌથી વધુ ધનિક આદમી પણ એ જ છે. કંપની ખૂબ જ વિશાલ વિસ્તારમાં પથરાયેલી છે. અમે તેના વીઝીટર સેન્ટરમ પર પહોંચ્યા. અહીં પબ્લીકને જોવા માટે થોડાં આધુનિક કોમ્પ્યુટર મૂકેલાં છે. એમાં તમે કઈ સેલિબ્રિટી જેવા દેખાવ છો, તમારા ચહેરા પરથી તમારી ઉંમર કેટલી લાગે છે, તમારા ચહેરા પર કેવી લાગણીઓ (હાસ્ય, ગંભીર વગેરે) છે, આ બધું તમને જોવા મળે છે. આવી રમત કરવાની પ્રેક્ષકોને મજા આવે છે. કંપનીનો સ્ટોર જોયો. બીજી એક જગાએ, બીલ ગેટ્સ પોતે જ્યાં બેસે છે, તે બિલ્ડીંગ જોયું. આ બધું જોવામાં એક રોમાંચ અનુભવ્યો.

અહીંથી અમે સીએટલ સેન્ટર ગયા. ત્યાં પોપ કલ્ચરનું મ્યુઝીયમ (MoPoP) જોયું. આ બિલ્ડીંગની બહારની દિવાલો કોઈ ખાસ આકાર વગરના વાસણ જેવી અને કલરફૂલ બનાવી છે, એ તરફ કોઈનું પણ અચૂક ધ્યાન જાય જ. મોનોરેલનું સ્ટેશન અહીં બાજુમાં જ છે. એના પાટા MoPoPની અંદર થઈને પસાર થાય છે, એ ગજબનું લાગે છે. અમે મોનોરેલમાં બેસી, સીએટલના ડાઉનટાઉન સુધી ફરી આવ્યા. હવે અમારું સીએટલ જોવાનું પૂરું થયું હતું.

તસ્વીરો: (૧) બોઇંગની મુલાકાતે (૨) ચીહુલી ગાર્ડનમાં કાચની એક કલાકૃતિ (૩) Christine ધોધ (૪ ) અને (૫) માઉન્ટ રેનીયર (૬) Carter ધોધ (૭) સ્નોકોલમી ધોધ (૮) Pike place (૯) Microsoft ની ઓફિસ

1_Boeing

2_Chihuli

3_Christine fall

4_Mt Rainier

5_Rainier

6_Carter fall

7_Snoqualmie fall

8_Pike place

9_Microsoft

વાંચનયાત્રા

વાંચનયાત્રા

ઘણા લોકોને વાંચવાનો શોખ હોય છે. સારાં પુસ્તકો વાંચવાથી જ્ઞાનમાં વધારો થાય છે, અને એકલતા ક્યારે ય સાલતી નથી. મારી વાત કરું. વાંચવાની ટેવ મને નાનપણથી જ પડેલી. હું ગામડામાં ઉછરીને મોટો થયેલ છું. એસ.એસ.સી. (ધોરણ ૧૧) સુધી હું ગામડામાં જ ગુજરાતી મીડીયમમાં ભણ્યો છું. પછી કોલેજમાં ઈંગ્લીશ મીડીયમ આવ્યું, પણ ગુજરાતી ભાષા પ્રત્યે લાગણી ખૂબ જ રહી છે.

ધોરણ પાંચમા-છઠ્ઠામાં ભણતો હતો, ત્યારની એક વાત કરું. ત્યારે ભણવા સિવાયનાં બીજાં પુસ્તકો કે મેગેઝીનો વિષે કંઈ જ ખબર ન હતી. ગામમાં ત્યારે જે લોકો આગળ ભણેલા હતા, તેઓને એક સરસ વિચાર આવ્યો હશે કે ગામમાં લાયબ્રેરી જેવું કંઇક હોય તો કેવું સારું !  તેઓએ તેમની પાસે પડેલાં પુસ્તકો અને જૂનાં મેગેઝીનો ભેગાં કરી, અમારા જેવાં નાનાં છોકરાં અને થોડા મોટાઓને એકઠા કરી, એ ચોપડીઓ બતાવી અને વાંચવા આપવાનું શરુ કર્યું. મને એક જૂના ‘રમકડું’નો અંક મળ્યો. (ત્યારે ‘રમકડું’ નામનું એક માસિક નીકળતું હતું.) મેં તે વાંચ્યો.એમાં આવતી ‘ઉંટ અને શિયાળ’ જેવી વાર્તા અને આખું ‘રમકડું’ મને ખૂબ ગમ્યું. બસ, પછી તો ત્યાંથી બાળવાર્તાઓની જેટલી ચોપડીઓ મળી, તે બધી એક પછી એક વાંચી નાખી. મારો વાંચવાનો શોખ અહીંથી શરુ થયો.

પછી હાઈસ્કુલમાં આવ્યો. (ત્યારે ધોરણ ૮ થી ૧૧ ને હાઈસ્કુલ કહેવાતી.) હાઈસ્કુલમાં લાયબ્રેરી હતી. હું તેમાંથી ચોપડીઓ લઇ, ફટાફટ વાંચીને પાછી આપતો. લાયબ્રેરી શિક્ષક મારા પર ખુશ હતા. મેં જીવરામ જોશી તથા બીજા બાળલેખકોના નાનાં પુસ્તકોના સેટ વાંચી કાઢ્યા. મિયાં ફૂસકી, તભા ભટ, બકોર પટેલની વાર્તાઓ, ટારઝન અને પરાક્રમભરી વાર્તાઓ, વૈજ્ઞાનિકોની વાતો એવું બધું વાંચવાની બહુ જ મજા પડતી. પછી તો અરેબિયન નાઈટ્સ જેવી બુક્સ પણ વાંચી. વેકેશનમાં મામા-માસીને ગામ જતા, ત્યારે ત્યાંની લાયબ્રેરીમાં પણ બુક્સ વાંચવા મળતી.

એક વાત કહું. ત્યારે ગામમાં ‘લોકસત્તા’ છાપું આવતું, અને કોઈકને ત્યાંથી વાંચવા મળી જતું. મને બધું વાંચીને લખવાનું મન પણ થઇ જતું. એક વાર લોકસત્તામાં એક બાળવાર્તા હરીફાઈ આવી. મેં વાર્તા લખીને મોકલી. અને મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે, મારી વાર્તા પસંદ થઇ. મને પાંચ રૂપિયાનું ઇનામ મળ્યું, તે મની ઓર્ડરથી આવેલું.

ધોરણ ૧૦માં આવ્યો ત્યાં સુધીમાં નવલકથાઓમાં સમજણ પડવા માંડી હતી. ત્યારે પન્નાલાલ પટેલ, ઈશ્વર પેટલીકર, ર.વ. દેસાઈ, ધૂમકેતુ, ક.મા. મુનશી, શિવકુમાર જોશી, નવનીત સેવક જેવા લેખકોની નવલકથાઓ મળતી હતી. ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીની ‘સરસ્વતીચંદ્ર’માં ત્યારે બહુ સમજણ પડેલી નહિ. ધૂમકેતુની ઐતિહાસિક નવલકથાઓ મને ખૂબ ગમતી. શિવકુમાર જોશીની વાર્તાઓનો પ્લોટ બહુ જ સરસ રહેતો.

પછી તો કોલેજમાં અમદાવાદમાં ભણવા આવ્યો. અહીં તો પુસ્તકોનો ખજાનો હતો. અહીં નવનીત સમર્પણ, અખંડ આનંદ, ચાંદની, નવચેતન, ચિત્રલેખા, શ્રીરંગ જેવાં મેગેઝીનો અને ઘણાં બધાં છાપાં વાંચવા મળતાં. નવલકથાઓ તો ખરી જ. ઈંગ્લીશ મેગેઝીનો જેવાં કે Science today, Popular science, National Geographic, Reader’s Digest પણ વાંચ્યાં. ભણી રહ્યા પછી અમદાવાદમાં જ સ્થાયી થયો. નોકરીની સાથે વાંચવાનું ચાલુ જ રહ્યું. હરકિસન મહેતા અને અશ્વિની ભટ્ટની નવલકથાઓ વાંચી. ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ પણ વાંચી જ.

પછી, જવાબદારીઓ વધતાં, વાંચવામાં થોડો ‘ગેપ’ પડી ગયો. એમાં મેં લખવાનું શરુ કર્યું. ‘લખવા’ની પ્રવૃત્તિની વાત ફરી ક્યારેક કરીશું. હાલ લખવાનું તો ચાલુ જ છે.

૨૦૦૫ની સાલમાં મેં જીતેન્દ્ર અઢિયાનો ‘અર્ધજાગ્રત મન’ અંગેનો એક સેમીનાર એટેન્ડ કર્યો. બહુ જ મજા આવી ગઈ. જીંદગીમાં Motivation નું મહત્વ સમજાયું. પછી તો એ દિશામાં ઘણું વાંચન અને સેમિનારોમાં હાજરી આપી. અઢિયા સાહેબનું પુસ્તક ‘પ્રેરણાનું ઝરણું’ મને ખૂબ ગમી ગયું. મેં તે ખરીદીને વારંવાર વાંચ્યું, અને અમલમાં મૂક્યું. જીવનમાં ધારેલી  ચીજો પ્રાપ્ત કરવા તથા સુખ અને આનંદથી જીવવા અંગે તેમાંથી ઘણી પ્રેરણા મળે છે. સુધા મૂર્તિ, ગીરીશ ગણાત્રા, આઈ. કે. વીજળીવાળાનાં પુસ્તકો પણ ખૂબ જ પ્રેરણાદાયી છે.

ત્યાર બાદ, ડો. શરદ ઠાકરની ‘ડોક્ટરની ડાયરી’ અને રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ’ કોલમો વાંચવાનું શરુ કર્યું. તેમની વાર્તાઓ અને રજૂ કરવાની કળા ખૂબ જ સ્પર્શી ગઈ. તેમણે વાર્તાઓમાં સત્ય ઘટનાઓથી વાસ્તવિકતાનો પરિચય કરાવ્યો. તેમની સામાજિક મદદની પ્રવૃતિઓ ખૂબ ગમી ગઈ.

હવે તો ડીજીટલ વાંચનનો જમાનો આવી ગયો છે. સ્વ. શ્રી મૃગેશભાઈની ‘રીડગુજરાતી’ તથા શ્રી જીગ્નેશ અધ્યારુની ‘અક્ષરનાદ’ વેબસાઈટો સારું વાંચન પીરસે છે. સૌરભ શાહ અને જય વસાવડા પણ સારા લેખકો છે.

મિત્રો, મારી વાંચન યાત્રા મેં લખી. વાંચવાનું હજી ચાલુ જ છે, એટલું કે મેં ઈંગ્લીશ સાહિત્ય કંઈ વાંચ્યું નથી.

અંગ્રેજીમાં અક્ષર C ના ઉચ્ચાર વિષે થોડી વાત

અંગ્રેજીમાં અક્ષર C ના ઉચ્ચાર વિષે થોડી વાત

નીચે થોડા અંગ્રેજી શબ્દો લખું છું. એમાં C નો ઉચ્ચાર શું થાય છે, તે જુઓ.

(1) Carry –કેરી – અહીં C નો ઉચ્ચાર ‘ક’ થાય છે.

(2) Cut – કટ – અહીં પણ C નો ઉચ્ચાર ‘ક’ છે.

(3) Come – કમ– અહીં પણ C નો ઉચ્ચાર ‘ક’ છે.

હવે, બીજા થોડા શબ્દો જુઓ.

(4) Cell – સેલ – અહીં C નો ઉચ્ચાર ‘સ’ થાય છે.

(5) Circle – સર્કલ – અહીં પણ C નો ઉચ્ચાર ‘સ’ છે.

(6) Cycle – સાઈકલ – અહીં પણ C નો ઉચ્ચાર ‘સ’ છે.

આ બધામાં કોઈ નિયમ તમને દેખાય છે? હા, નિયમ છે. નિયમ એવો છે કે

શબ્દમાં C પછી જો a, u કે o આવે તો C નો ઉચ્ચાર ‘ક’ થાય છે, અને C પછી જો e, i કે y આવે તો, C નો ઉચ્ચાર ‘સ’ થાય છે. બીજા થોડા શબ્દો લઇ આ નિયમ ચકાસી જુઓ. વળી, શબ્દમાં C, વચ્ચે આવતો હોય તો પણ આ નિયમ લાગુ પડે છે. દા. ત. Decade, peacock, race વગેરેમાં આ નિયમ ચેક કરી જુઓ.

હવે, C ની સાથે h, k, l, s કે t આવે, ત્યાં C નો ઉચ્ચાર શું થાય છે, તે શોધી કાઢો. આવા થોડા શબ્દો આ રહ્યા:

School

Chemistry

Much

Bench

Block

Claim

Physics

Connect

My new Book ‘Travel Destinations Gujarat’

                                 My new Book ‘Travel Destinations Gujarat’

My new book “Travel Destinations Gujarat” is published on amazon.com on 12 May, 2018, in English. It includes information of tourist places such as location, distance, how to reach, phone numbers for inquiry and booking, mode of transport, visiting timings, when closed, ticket if any, food and stay availability, best time to visit etc. Tourist places are divided trip wise as one day trip, one night two days trip etc. The book is available on amazon.com. The link is given below

https://www.amazon.com/dp/B07D1T9JFC/ref=cm_sw_r_wa_apa_i_zs69AbNF8B687

Cover page of the book is given here.

Cover page

પદમડુંગરી કેમ્પ સાઈટ

પદમડુંગરી કેમ્પ સાઈટ

આ કેમ્પ સાઈટ, ડાંગ જીલ્લામાં અંબિકા નદીને કિનારે આવેલી છે. તેને ઇકો ટુરીઝમ કેન્દ્ર પણ કહે છે. પ્રવેશદ્વાર સરસ છે. કેમ્પ સાઈટમાં નદી કિનારે કુદરતી વાતાવરણમાં રહેવાનું ગમે એવું છે.  રહેવા માટે કોટેજીસ, ડોરમીટરી તેમ જ તંબૂની સગવડ છે. કીચન અને કેન્ટીન છે, તેમાં જમવાની વ્યવસ્થા છે. અંદર જાતે રાંધવા દેતા નથી. સાઈટની બહાર રાંધી શકાય. ખુલ્લા મેદાનમાં ઉંચો માંચડો, એમ્ફીથીયેટર વગેરે છે. માંચડા પરથી દૂર સુધીનો વ્યૂ જોવા મળે છે. અહીં ઝીપ રાઈડ તથા ATV રાઈડ છે. રહેવું ના હોય તો એમનેમ જોવા જઇ શકાય છે.

સુરતથી પદમડુંગરી આશરે ૮૩ કી.મી. દૂર છે. સુરતથી બારડોલી, વાલોડ થઈને ઉનાઈ તરફ જવાનું. ઉનાઈ આવતા પહેલાં, પાઠકવાડીથી ડાબી બાજુ વળી જવાનું. વળ્યા પછી, ચારેક કી.મી. જવાનું, એટલે પદમડુંગરી પહોંચી જવાય. આ કેમ્પસાઈટ વ્યારાથી ૩૦ કી.મી. અને ઉનાઈથી ૧૦ કી.મી. દૂર છે.

પદમડુંગરીમાં ગુસ્માઈ માતાનું મંદિર છે. આદિવાસી પ્રજાનું તે પ્રાચીન દેવસ્થાન છે.

બુકીંગ માટે કોન્ટેક્ટ નં. 02630 290796.

Mob. No. 9727878583

Unai Office: 02630 236244.

અનુકૂળ સમય: સપ્ટેમ્બરથી ફેબ્રુઆરી વધુ અનુકૂળ છે.

ચૂનાવાડી: પદમડુંગરીની નજીકમાં ચૂનાવાડી કરીને જગા છે, ત્યાં ધોધ છે.

1_Padamdungari campsite

2_Rate board

3_Cottage

4a_Padamdungari Camp site

4b_Padamdungari Forest Camp site

5a_Padam dungari

9_ATV ride

11a_Gusmai madi, Padam dungari

Previous Older Entries