વાર્તા “વતનનો મિત્ર”

                                                        

                                                        વતનનો મિત્ર  

     રાતના આઠ વાગ્યા હતા. હું સાંજના પાંચ વાગે અમદાવાદથી ગાડી લઈને ફેમિલી સાથે નીકળ્યો હતો. પંચમહાલ જીલ્લાના દેલોલ ગામે એક સંબંધીને ત્યાં પહોંચવાનું હતું. તેમને ત્યાં લગ્નપ્રસંગ હતો, એટલે લગ્નમાં હાજરી આપવા અમે જઇ રહ્યા હતા. અમદાવાદથી ટુવા સુધી તો હાઇવે ઘણો સરસ હતો, પણ ત્યાંથી સત્તર કિલોમીટરનો રસ્તો ગામડાઓમાં થઈને પસાર થતો હતો. આ રસ્તો એટલો બધો સારો નહિ, સાંકડો પણ ખરો, એમ છતાં આ રસ્તો ટૂંકો અને મારું વતન મહેલોલ આ રસ્તા પર આવે, એટલે મને આ રસ્તે પસાર થવાનું ખૂબ ગમે. વતનને લીધે મન લલચાઈ જાય.
     ટુવા સુધીમાં તો અંધારું પડી ગયું. ગાડી ગ્રામ્ય રસ્તે દોડી રહી હતી, પણ અંધારાને કારણે ઝડપ ઘટી ગઈ હતી. અમે લગભગ મહેલોલની નજીક હતા અને એકાએક ધડાકા સાથે ગાડીને પંક્ચર પડ્યું. ગાડી આજુબાજુ ઉતરી પડવામાંથી તો મેં સાચવી લીધી. પણ હવે શું ? હજુ તો દેલોલ પહોંચવામાં પંદર કિલોમીટર બાકી હતા. રોડ પર અંધારું. કોઈ માણસ દેખાય નહિ. ગાડીમાં મારી પત્ની મીના અને બે બાળકો. મદદ કરી શકે એવું કોઈ નહિ. અહી પંક્ચર રીપેર કરી આપે કે ટાયર બદલી આપે એવો મીકેનીક ક્યાંથી લાવવો ? મને પણ અંધારામાં આ કામ ફાવે એવું લાગ્યું નહિ. મેં દેલોલ મોબાઈલ ફોન જોડ્યો. પણ અફસોસ ! મોબાઈલ ટાવરની સુવિધા નહિ હોય કે ગમે તેમ, પણ ફોન લાગ્યો નહિ.
     હવે તો કોઈકની મદદ મળે તો જ કંઇક થઇ શકે. ગાડી ત્યાં જ રાખીને હું થોડાં ડગલાં આગળ ચાલ્યો. દૂર એક ઝાંખા બલ્બના પ્રકાશ જેવું દેખાયું. ત્યાં કોઈક માણસ તો હોવો જ જોઈએ, એ ગણતરીએ મેં ત્યાં સુધી જવાનું વિચાર્યું. ગાડી ચાલુ કરી સાવ ધીમી ગતિએ પેલા અજવાળા સુધી લઇ લીધી. ત્યાં ખરેખર એક ગેરેજવાળાની દુકાન હતી ! બોર્ડ મારેલું હતું “ભારત ગેરેજ.“ અહીંથી જ મારું ગામ શરુ થતું હતું. બોર્ડ વાંચીને મનમાં ખુબ આનંદ થયો, અને લાગ્યું કે જરૂર હવે ગાડી રીપેર થઇ જશે.
     ગેરેજમાં છોકરા જેવો ફક્ત એક જ માણસ દેખાતો હતો. તે પણ ગેરેજ બંધ કરવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો. મેં પૂછ્યું, “ભાઈ, મારી ગાડીમાં પંક્ચર પડ્યું છે, તે રીપેર કરાવવું છે.”
તે છોકરો બોલ્યો, “અત્યારે તો હવે એ ના બને. હું તો નોકર છું. ગેરેજ બંધ કરીને ઘેર જઇ રહ્યો છું. મારા શેઠ અને કારીગરો તો બધા ક્યારના ય જતા રહ્યા. મારે ય હવે ઘેર પહોંચવાની ઉતાવળ છે.”
મેં કહ્યું, ”ભાઈ, તારું નામ શું ? તારે ગમે તેટલી ઉતાવળ હોય તો પણ મારી ગાડીને પંક્ચર રીપેર કર્યા વગર ચાલે એવું નથી. જો, ખાસ વાત તને કહું. હું આ જ ગામનો વતની છું. તું મને તારા શેઠનો ફોન નંબર આપ. હું તેમને ફોન પર વાત કરું. તારા શેઠનું નામ પણ મને કહે.”
એ છોકરો બોલ્યો, “સાહેબ, હું રવજી. તમે આ ગામના છો, એટલે મારા શેઠ ભારતસિંહનો ફોન નંબર તમને આપું, બાકી એ વાતમાં માલ નથી કે મારા શેઠ અત્યારે કંઇ કરે.”
     રવજીએ મને ફોન નંબર આપ્યો. મેં ભારતસિંહને ફોન લગાડ્યો. હું એટલો નસીબદાર કે આ ફોન લાગી ગયો. ફોન પર ભારતસિંહ જ હતો. મેં કહ્યું, “ભાઈ ભારતસિંહ, હું પ્રવીણ શાહ બોલું છું. આ જ ગામનો વતની છું.”
ભારતસિંહ કદાચ મને ઓળખી ગયો હશે. બોલ્યો, “તમે એન્જીનીયરીંગનું ભણતા હતા તે તો નહિ ?”
હું ઉત્સાહમાં આવી ગયો, “હા, હું એ જ પ્રવીણ બોલું છું. તમે મને કઈ રીતે ઓળખો ?”
ભારતસિંહ બોલ્યો, “આપણે સ્કુલમાં સાથે ભણતા હતા. તમે સ્કુલ છૂટ્યા પછી, બધાને ગણિતના દાખલા શીખવતા હતા……”
    મને મારા સ્કુલના દિવસો યાદ આવી ગયા. આ જ ગામની સ્કુલમાં હું ભણ્યો હતો. મને ગણિત સારું આવડતું. સ્કુલ છૂટ્યા પછી, હોમવર્કના દાખલા હું સ્કુલના ઓટલે બેસીને જ ગણી કાઢતો. મારું જોઈને બીજા થોડા છોકરા પણ જોડે બેસતા. તેમને ના આવડે તો હું તેમને દાખલા શીખવાડતો. ભારતસિંહ પણ તેમાંનો એક વિદ્યાર્થી હતો. એ મને યાદ આવી ગયો, ભારતસિંહ ઠાકોર.
મેં કહ્યું, “હા ભાઈ, હું તને ઓળખી ગયો.”
ભારતસિંહ, “તો બોલો પ્રવીણભાઈ, અત્યારે ક્યાંથી બોલો છો ?”
મેં કહ્યું, “ભાઈ, હું અહી તારા ”ભારત ગેરેજ” આગળ જ ઉભો છું. આ રવજી પાસેથી નંબર લઈને તને ફોન કર્યો છે. મારી ગાડી અહીં રસ્તા પર જ છે. પંક્ચર પડ્યું છે……”
મને વધુ બોલવાનો મોકો તેણે આપ્યો નહિ, “પ્રવીણભાઈ, તમે નચિંત રહો. હું અબઘડી ગેરેજ પર પહોંચું છું.”
     મને અપાર શાંતિ થઇ. ભારતસિંહે રવજીને પણ ફોન કરીને રોકી રાખ્યો. તેના શેઠ સાથેનો મારો સંબંધ જાણીને તે મને અહોભાવથી જોઈ રહ્યો. મને બેસવા ખુરસી આપી. પાંચ મિનિટમાં તો ભારતસિંહ બાઈક પર આવીને હાજર થઇ ગયો. મને ભેટી પડ્યો. હું પણ તેણે જોઈને ઓળખી ગયો. તેનું શરીર સારું થયું હતું. તેણે ભરાવદાર મૂછો રાખી હતી. તે પહેલવાન જેવો લાગતો હતો. આવતાં વેંત જ બોલ્યો, “પ્રવીણભાઈ, ક્યાં છે તમારી ગાડી ? પહેલાં તમારી ગાડીનું કામ પતાવીએ.”
     મેં ગાડીની દિશામાં આંગળી ચીંધી. અમે બંને ગાડી આગળ ગયા. મીના તો ગભરાઈ ગઈ હતી. પણ હવે મારી સાથે કોઈકને જોઈને તેને રાહત થઇ.
     ગેરેજમાં કોઈ મીકેનીક તો હતો નહિ. ભારતસિંહે જાતે જ પંક્ચર રીપેર કરી દીધું. પછી બોલ્યો, “પ્રવીણભાઈ, વર્ષો પછી તમે મળ્યા છો, મારે તમારી સાથે ઘણી વાતો કરવી છે. જો બને તો મારે ઘેર રાત રોકાઈ જાવ અને મારી મહેમાનગતિ સ્વીકારો.”
     મને પણ જૂના દોસ્ત જોડે વાતો કરવાનું ઘણું મન હતું. પણ મારી દેલોલ પહોંચવાની અગત્યતા મેં તેને સમજાવી. તે મને જવા દેવા તૈયાર થયો પણ ચા-નાસ્તો કરીને જ. તેણે રવજીને ચા અને ભજીયાં લેવા મોકલ્યો. અને પછી મારી સાથે વાતે વળગ્યો, “પ્રવીણભાઈ, તમને તો હું ઘણી વાર યાદ કરું છું. તમે જાણો છો કે મારા પપ્પાને ખેતીમાંથી ખાસ કંઈ આવક હતી નહિ. મને ખ્યાલ આવી ગયો હતો કે મારી જિંદગી ખેતી પર તો નભશે જ નહિ. મારે ભણવું હતું, પણ તમારા જેટલું મને આવડે નહિ. તમે દાખલા શીખવતા હતા તેમાંથી મને ગણિત આવડ્યું અને હું એસ.એસ.સી. થઇ ગયો. તમે તો એન્જીનીયરીંગનું ભણવા શહેરમાં જતા રહ્યા, પણ અમારી કોમમાં કોઈ ભણેલું નહિ, એટલે મને કોણ ભણવા મોકલે ? મારે માર્ક્સ પણ સારા નહોતા. પણ મને મોટરનાં એન્જીન ખુબ ગમતાં. કોઈની મોટર કે ફટફટિયું જોઉં ત્યારે એમ થતું કે આ કઈ રીતે ચાલતું હશે ? એક વાર ગોધરા ગયેલો ત્યાંથી ખબર પડી કે ‘મોટર મીકેનીક’ જેવો અભ્યાસ અહીં ચાલે છે, એટલે બધી તપાસ કરીને મેં બે વર્ષનો સર્ટીફીકેટ કોર્સ કરી નાખ્યો. એમાંય મને ગણિત ખૂબ લાગ્યું. બસ, પછી તો મને ગમતી લાઈન મળી ગઈ. અહીં ગામમાં જ નાનકડું રીપેરીંગ કામ શરુ કર્યું. અહીં બીજું કોઈ ગેરેજ હતું નહિ. એટલે મારું કામકાજ સરસ ચાલ્યું. ખંત અને મહેનતથી આજે આ ગેરેજનો માલિક બન્યો છું. ગામમાં બંગલો બંધાવ્યો છે. પત્ની અને બે છોકરાં સાથે સુખેથી રહું છું. છોકરાને મારે તમારા જેવો એન્જીનીયર બનાવવો છે. સાંભળ્યું છે કે તમે અમદાવાદમાં કોલેજમાં પ્રોફેસર થયા છો.”
     મેં હા પાડી. મને તેની વાત સાંભળીને ખૂબ સંતોષ થયો. મારું થોડુંઘણું શીખવેલું પણ તેને કામ લાગ્યું એ જાણીને મને ખૂબ આનંદ થયો. મેં મારી વાત કરીને તેની ઉત્કંઠા પણ સંતોષી. મીના અને મારાં બાળકોનો પરિચય કરાવ્યો. ગામના બીજા દોસ્તો વિષે પણ વાતો નીકળી. આ બાજુ ફરી નીકળીએ ત્યારે તેને ત્યાં જવાનું વચન આપ્યું. તેના છોકરાને એન્જીનીયર બનાવવા માટે મદદ અને માર્ગદર્શન આપવાની પણ મેં તેને વાત કરી. એટલામાં ચા અને ભજીયાં આવી ગયાં. શું સ્વાદિષ્ટ ભજીયાં હતાં ! હવે અહીંથી નીકળવું જરૂરી હતું. ભારતસિંહ કહે, “હું બાઈક લઈને તમારી સાથે આવું છું, રસ્તામાં ફરી તકલીફ ઉભી થાય તો હું હોઉં તો વાંધો ના આવે.”
       મારી ખૂબ મનાઈ છતાં ભારતસિંહ મને દેલોલ ગામના ઝાંપા સુધી મૂકીને પાછો વળ્યો. સ્કુલ સમયના એક ભેરુનો સ્નેહ જોઈને હું ગળગળો થઇ ગયો. દેલોલ પહોંચ્યા ત્યારે મારા સંબંધી રાહ જ જોઈ રહ્યા હતા. મેં તેમને ફોન ન લાગ્યાની અને પંક્ચર પડ્યાની વાત કરી. એ સંબંધી બોલ્યા, “અરે ભલા માણસ, ભારતસિંહના ગેરેજમાં પહોંચી જવું હતું ને ?”
મેં તેમને કહ્યું, “એ ભારતસિંહે જ પંક્ચર રીપેર કરી આપ્યું અને મને અહીં સુધી મૂકી પણ ગયો.” અમારા સંબંધી ખુશ થયા. તેમની વાત પરથી લાગ્યું કે ભારતસિંહે આ પંથકમાં કેટલી સરસ પ્રતિષ્ઠા ઉભી કરી છે !

Advertisements

25 ટિપ્પણીઓ (+add yours?)

  1. shilpa
    ફેબ્રુવારી 17, 2011 @ 05:16:38

    masa ava mitro madva naseeb ni vat che…kadach darek vaykti ni life ma ava ek mitra ni jarur hoy che…very nice story….

    જવાબ આપો

  2. Hiral
    ફેબ્રુવારી 17, 2011 @ 10:42:41

    Jay BharatSingh Ji.
    Gratitude about friend’s unselfish help was a moral of a story. 🙂
    Thanks for sharing this experience.

    જવાબ આપો

  3. Amit Patel
    ફેબ્રુવારી 17, 2011 @ 16:28:36

    પ્રવિણભાઈ, મારી પાસે કોઈ શબ્દો જ નથી તમારા બાળપણના મિત્ર ભારતસિંહે માટે કે જે ધણા વર્ષો પહેલાના મિત્રોને ભુલ્યો નથી,
    આવા મિત્રો નસિબદારને મળે તેવુ નહી કહું કેમકે તમે જે નિર્દોષભાવે બધાને ગણિતના દાખલા શીખવતા હતા તેનાજ ફળ સ્વરુપે તમને ભારતસિંહે મદદે આવ્યો હતો.

    જવાબ આપો

  4. • » નટખટ સોહમ રાવલ « •
    ફેબ્રુવારી 17, 2011 @ 17:02:56

    પ્રવિણ સર,
    તમારો લેખ વાંચીને આનંદ થયો.અને અમાંય આ તમારો પોતાનો જ અનુભવ છે એ જાણીને તો ખાસ વધારે.

    ગણિતની પાછળ(કે ગણિત તમારી પાછળ? 😉 ) પહેલેથી જ પડેલા હતા એમને? 🙂

    જવાબ આપો

  5. Bina
    ફેબ્રુવારી 17, 2011 @ 19:02:06

    તમારો લેખ વાંચીને આનંદ થયો! “જાણે-અજાણ્યે પણ કરેલાં કર્મોનું ફળ મળે જ છે. સારાં કર્મોનું સારું અને ખરાબનું ખરાબ”.

    જવાબ આપો

  6. chandravadan
    ફેબ્રુવારી 18, 2011 @ 03:50:13

    એ ભારતસિંહે જ પંક્ચર રીપેર કરી આપ્યું અને મને અહીં સુધી મૂકી પણ ગયો.” અમારા સંબંધી ખુશ થયા. તેમની વાત પરથી લાગ્યું કે ભારતસિંહે આ પંથકમાં કેટલી સરસ પ્રતિષ્ઠા ઉભી કરી છે….
    Pravinbhai,
    Old Friendship renewed !
    Friend in need is a Friend indeed !
    Your Story is touching my heart….may that incident draw you more towards the “needy” of this World !
    DR. CHANDRAVADAN MISTRY (Chandrapukar)
    http://www.chandrapukar.wordpress.com
    Thanks,Pravinbhai for your visit/comment on Chandrapukar.

    જવાબ આપો

  7. વેદાંગ એ. ઠાકર
    ફેબ્રુવારી 18, 2011 @ 04:18:22

    આદરણીય પ્રવીણભાઈ,

    આપની ટૂંકી વાર્તા માં આપે જે આપનો પોતાનો અનુભવ જણાવ્યો અને તેમાં પણ સ્કુલ ના દિવસો ના જુના મિત્ર ની સહાનુભુતિ વાળી વાત જણાવી તે વાંચી ને ખુબ આનંદ થયો. આમ પણ સ્કુલ ના દિવસો ના જો જુના મિત્રો એકાએક કોઈક જગ્યાએ ભેગા મળી જાય તો કંઈક અલગજ આનંદ ની અનુભૂતિ કરાવે છે. એક તો કેટલા વર્ષો પછી નું મિલન અને તેમાં પણ પછી પેલી મસ્તીભરી કે આનંદ કિલ્લોલ ભરી યાદો તેમાં ભળી જાય તો સોના માં સુગંધ જેવું.

    જવાબ આપો

  8. હિરેન બારભાયા
    ફેબ્રુવારી 18, 2011 @ 14:47:02

    તમારો અનુભવ તમે સરસ રીતે વર્ણવ્યો છે… વાંચવાની મજા આવી… અને તમે ખરેખર નસીબદાર કે આટલા વર્ષે પણ તમારા મિત્ર તમારી મદદે દોડી આવ્યા…

    જવાબ આપો

  9. રૂપેન પટેલ
    ફેબ્રુવારી 19, 2011 @ 07:36:32

    પ્રવીણભાઈ સાહેબ ભારતસિંહ જેવા એક જ મિત્ર જીવનમાં હોય તો ખરેખર બીજા કોઈની જરૂર ના વર્તાય . પ્રવીણભાઈ તમે પણ તમારા ગામમાં સમયનો અને જ્ઞાનનો સદુપયોગ કર્યો તેનું વળતર તમને મળ્યું .

    જવાબ આપો

  10. Harshad / Madhav
    ફેબ્રુવારી 22, 2011 @ 12:08:18

    પ્રવીણભાઈ તમારો આ પ્રસંગ ખુબ સરસ રીતે વર્ણવ્યો છે. ભારતસિંહ ને વંદન.

    જવાબ આપો

  11. vikram jayesh raval
    ફેબ્રુવારી 26, 2011 @ 17:49:53

    DR. PARAVINBHAI SHAH
    APNO BLOG SARO LAGYO AAP MAEN MAIL KARI SAKO CHO JARUR AME VANCHI SU

    જવાબ આપો

  12. Darpan Dodiya
    જાન્યુઆરી 07, 2016 @ 12:53:15

    Took me to another world for a while!

    I wish that 10 years from now, when I will meet school/college friends, I’ll experience same story as you!

    જવાબ આપો

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: