ભારતીય સંસ્કાર અને પ્રગતિની સફર

               ભારતીય સંસ્કાર અને પ્રગતિની સફર

      હું એક ફેમિલીને ઓળખું છું. એના વિષે આજે વાત કરવી છે. એ ફેમિલીના વડીલ, દાદાનું નામ પ્રમોદભાઈ. તેઓ ગુજરાતના એક ગામડાના વતની. તેમનું બાળપણ અને સ્કુલનું ભણતર તેમના ગામડામાં જ થયું. ઘરમાં ગરીબી ઘણી જ. કોલેજના અભ્યાસ માટે તેઓ અમદાવાદ આવ્યા. ભણીને અમદાવાદમાં જ નોકરી લીધી. લગ્ન કરીને અમદાવાદમાં જ સ્થાયી થયા. તેમના બે પુત્રો વિજય અને મનોજ. બંને પુત્રો સ્કુલ-કોલેજ અમદાવાદમાં જ ભણીને એન્જીનીયર થયા. બંનેને વધુ અભ્યાસ માટે અમેરીકા જવાની ઈચ્છા થઇ, એટલે એક પછી એક બંને અમેરિકા ગયા. ત્યાં માસ્ટર ડીગ્રી મેળવી. ભારતીય કન્યાઓ સાથે લગ્ન કર્યાં અને અમેરીકામાં જ જોબ લઇ ત્યાં સ્થાયી થયા છે. વિજયને બે બાળકો છે, મોટો પુત્ર નિહાર ૧૦ વર્ષનો અને નાનકી મુનમુન ૬ વર્ષની છે. મનોજને એક પુત્ર છે ધવલ. તે ૩ વર્ષનો થયો છે. છોકરાંની પ્રગતિથી દાદા-દાદી ખુશ છે. દાદા-દાદી અમદાવાદમાં જ રહે છે. દાદા-દાદીએ વારસામાં આપેલા ભારતીય સંસ્કાર, પ્રામાણિકતા, આદરભાવ, પરોપકાર અને આનંદી જીવનના પાઠ ઘરના બધા સભ્યોએ પચાવ્યા છે.

તમને થશે કે આ વાર્તામાં નવું શું છે ? બધાં ભારતીય કુટુંબોના જેવી જ આ સામાન્ય વાર્તા છે. પણ અહીં ખાસ વાત કરવી છે ત્રણ પૌત્ર- પૌત્રી  નિહાર, મુનમુન અને ધવલની.

નિહાર અમેરીકાની સ્કુલમાં પાંચમા ધોરણમાં ભણે છે. ભણવામાં ઘણો જ હોંશિયાર. વાંચવાનો ખૂબ જ શોખીન. સ્કુલની લાયબ્રેરીની લગભગ બધી જ ચોપડીઓ તેણે વાંચી નાખી છે. ૬૦૦ પાનાંવાળાં હેરી પોટર શ્રેણીનાં ૫ પુસ્તકો તેણે વાંચી કાઢ્યાં છે. સંસ્કૃતમાં ભગવાનની આરાધનાના ઘણા શ્લોક તેને કંઠસ્થ છે. અમેરીકાના તેના શહેરના વિજ્ઞાન મેળામાં શહેરની બધી સ્કુલોમાં તે પ્રથમ આવ્યો છે. તેને ઇનામમાં ટેબ્લેટ મળ્યું છે. તેણે સોલાર કારનું મોડેલ જાતે બનાવીને સોલાર કાર દોડાવી છે. તે કરાટે ચેમ્પીયન છે. બાસ્કેટ બોલમાં જીલ્લાની સ્કુલોમાં તે બીજા નંબરે આવ્યો છે. તેના શહેરની બધી સ્કુલોમાં તે જાણીતો છે.

તેની બહેન મુનમુન ખૂબ જ ચપળ છે. તેની વાત કરવાની રીત બહુ જ સરસ છે. મોટાંઓ સાથે વાત કરે ત્યારે એમ જ લાગે કે ‘કેવી સરસ વ્હાલી લાગે એવી દિકરી છે !’ બધાંનું દિલ જીતી લેતાં તેને આવડે છે. તે પણ ભાઈ જેવી જ ભણવામાં હોંશિયાર છે. ગણિતમાં તે નિપુણ છે. હંમેશાં પહેલા નંબર પર જ આવે.

સૌથી નાનો ધવલ ત્રણ જ વર્ષનો છે. આટલી નાની ઉંમરે તેની યાદશક્તિ બહુ જ તેજ છે. બધા છોકરાઓને સામાન્ય રીતે ૧ થી ૧૦ કે ૧ થી ૧૦૦ તો યાદ રહે, અને કહો તો સડસડાટ બોલી જાય. ધવલને આ બધુ તો આવડે જ. તે ઉપરાંત, તેના પપ્પાનો દસ આંકડાનો મોબાઈલ નંબર, દાદાનો મોબાઈલ નંબર અને બીજા ઘણા બધાના મોબાઈલ નંબર તે બોલી બતાવે. મોબાઈલ નંબરના દસ આંકડા તો આડાઅવળા જ હોય, તો પણ તે તેને યાદ રહ્યા છે, ત્રણ વર્ષની ઉંમરે ! બધાના નામના સ્પેલીંગ પણ તે બોલી બતાવે છે. તે તેના ઘરનું, તેના કાકા વિજયનું, દાદાનું અને બીજા સગાઓનું એડ્રેસ બોલી બતાવે છે. ફક્ત એક જ વાર તેને આ બધુ શીખવાડ્યું હોય. તેને પણ ઘણા સંસ્કૃત શ્લોકો મોઢે છે.

તેને તેનાં પપ્પા-મમ્મી બહારગામ ફરવા લઇ જાય ત્યારે દરેક સ્થળે શું શું જોયું તે તેને વિગતે યાદ રહે છે. વિમાનમાં તે તેનો સીટ નંબર જાતે શોધી કાઢે છે. તેને જે કોઈ વાર્તા કહો તે તેને યાદ રહે છે, અને થોડા દિવસો પછી પણ તે કહી બતાવે છે. તે લાસ વેગાસની હોટેલોમાં ફરી આવ્યો, પછી કઈ હોટેલમાં ખાસ શું હતું, તે તેને યાદ છે. આવી ઢગલાબંધ ચીજો તેને યાદ છે. પપ્પા-મમ્મી-દાદા-બાએ ગઈ કાલે કયા રંગનું શર્ટ કે સાડી પહેરેલાં, તે તેને આજે યાદ હોય. મોટો થયા પછી તેને કેટલું બધુ યાદ રહેશે એ કલ્પના કરવા જેવી છે.

ગુજરાતના એક અજાણ્યા ગામડાથી અમેરીકા સુધીની, દાદાથી પૌત્રો-પૌત્રી સુધીની આ સફર છે !

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: