નકામી ચીજોનો સદુપયોગ

                                         નકામી ચીજોનો સદુપયોગ

બે દિવસ પહેલાં જ અમેરીકામાં વસતા એક પરિવારને મળવાનું થયું. (તેમનાં નામ દિવ્યેશ અને દિપાલી) વાતોચીતો દરમ્યાન, એક એવી વાત નીકળી કે આપણા ઘરમાં ઘણી ચીજો એવી હોય છે કે એનો આપણે ક્યારે ય ઉપયોગ નથી કરતા. દાખલા તરીકે જૂનો રેડિયો, જૂનાં કપડાં, જૂતાં, કોરી ડાયરીઓ, વાસણો, ડબ્બા, વગેરે. આવી ચીજો સારી હોય, વાપરી શકાય એવી હોય, છતાં પણ આપણી પાસે નવું ખરીદવાની સગવડ હોય, જૂની વસ્તુથી કંટાળ્યા હોઈએ કે અન્ય કારણસર, વસ્તુ સારી હોવા છતાં, આપણે તે ના વાપરતા હોઈએ. એવી ચીજો ઘરમાં પડી પડી જગા રોકે છે. ક્યારેક આવી ચીજો આપણે ફેંકી દઈએ છીએ કે પછી ભંગારવાળાને આપી દઈએ છીએ. એવું પણ બને કે આ ચીજો આપણને કામની ના હોય, પણ કોઈ ગરીબને કે બીજાને કામ લાગે એવી હોય. પણ આપણે આવી ચીજો જરૂરિયાતવાળાને મળે એનું કોઈ વ્યવાષિત પ્લાનિંગ નથી કરતા હોતા. હા, ક્યારેક પટાવાળા, ચોકીદાર કે કામવાળીને આપીએ છીએ ખરા પણ ક્યારેક ફેંકી પણ દઈએ છીએ.

આવી ચીજો બિલકુલ નકામી ના જાય અને ગરીબને પહોંચે એવી પાકી વ્યવથા કરવી જોઈએ. મારી કોલેજમાં વિદ્યાર્થીઓની મદદથી એક વાર અમે આવું અભિયાન ઉપાડ્યું હતું. એવું જાહેર કર્યું કે દરેક વિદ્યાર્થીએ પોતાના ઘેર આવી ના વપરાતી પણ સારી હોય  એવી ચીજો કપડાં, ચપ્પલ, બૂટ વગેરે કોલેજમાં લાવવું. પંદરેક દિવસમાં તો સારી એવી ચીજો ભેગી થઇ ગઈ. ત્યાર પછી, વિદ્યાર્થીઓ આવી ચીજો ઝુંપડપટ્ટી તેમ જ રોડ પર પડી રહેતાં માનવીઓને વહેંચી આવ્યા. આ પ્રવૃત્તિ બધાને બહુ જ ગમી.

આ પ્રવૃત્તિ આપણા સમાજના બધા લોકો, બધી સોસાયટીઓ સુધી પહોંચે એવી કાયમી ગોઠવણ કરવી જોઈએ. એ માટે શું કરવું? એ માટે શહેરના દરેક વિસ્તારમાં એક નાની ઓફિસ જેવી એક રૂમ રાખવી જોઈએ. ત્યાં એક પગારદાર માણસને રાખવો. જેની પાસે વધારાની, ના વપરાતી હોય ચીજો પડી હોય, તે બધી આ ઓફિસમાં જઈને આપી આવવાની. ગરીબોને પણ આવી ઓફિસની ખબર હોય, એટલે તેઓ આવી ચીજો લેવા માટે ત્યાં આવે, દરેક ચીજની મામુલી કિંમત રાખવાની, અને એ કિંમતની કાપલી એ ચીજ પર ચોટાડવાની, એટલે ગરીબોને સાવ સસ્તામાં એ ચીજ મળે, કોઈ બહુ જ ગરીબ હોય તો તેને એ ચીજ મફત આપી દેવાની. આમાં જે કંઈ થોડી આવક થાય તેમાંથી, પેલા પગારદાર માણસનો ખર્ચ અને ઓફિસનું ભાડું નીકળી શકે. અને આ રીતે, પૈસાવાળાની નકામી ચીજો, ગરીબોને મફત અથવા મામુલી કિંમતે વાપરવા મળે.

આમ, વસ્તુઓ વપરાય, મદદ કરવાની ભાવના ઉભી થાય, અને આ બધું જોઇને બાળકો અને વિદ્યાર્થીઓમાં મદદ કરવાનો ગુણ વિકસે. (આમાં પેલો પગારદાર માણસ, પ્રામાણિકપણે અને નિષ્ઠાપૂર્વક કામ કરવો જોઈએ.)

દિવ્યેશ અને દિપાલી, ઘણાં વર્ષોથી અમેરીકામાં જ રહે છે. તેઓએ કહ્યું કે “અમેરીકામાં આવી વ્યવસ્થા છે જ. અહીં પેલો પગારદાર માણસ આવી ચીજો ગરીબોને જાતે નથી આપતો. પણ તે આવી એકઠી થયેલી ચીજો કોઈ સ્ટોરને પહોંચાડે છે, અને સ્ટોરવાળા તે ચીજો મામુલી કિંમતે કે મફતમાં ગરીબોને આપે છે. વ્યવસ્થા સરસ ગોઠવાયેલી છે કે આ કામકાજ ચાલ્યા જ કરે છે.”

તમને બીજી એક વાત કરું કે અમેરીકામાં “ગરાજ સેલ”ની એક પ્રથા છે. એ અહીં બહુ જાણીતી છે. કોઈ કુટુંબ પાસે આવી વપરાય એવી ચીજો બહુ વધી ગઈ હોય અને એ ચીજો તેમણે પોતે ના વાપરવી હોય તો, તેઓ આ ચીજો પોતાના ઘરના ગેરેજમાં મામુલી કિંમતે વેચવા માટે મૂકે, અને પબ્લીક અહીં આવી, પોતાને ગમતી ચીજ સસ્તામાં ખરીદી જાય. આવું ગરાજ સેલ સામાન્ય રીતે શુક્ર કે શનિવારે યોજાતું હોય છે. ગરાજ સેલ રાખનાર વ્યક્તિ, તેની જાહેરાત પણ કરતો હોય છે કે જેથી, બીજાઓને ખબર પણ પડે. આપણે ત્યાં ભારતમાં ગરાજ સેલની પ્રથા નથી.

બસ તો આજે એક નવો વિચાર મેં રજૂ કર્યો છે, તમારા અભિપ્રાયો અને નવા સુઝાવ જણાવજો.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: